Cousas de pouca importancia

Como acabo de chegar de Compostela traio a mochila cargada de nostalxia. Un lugar o que chegas con 20 anos e abandonas 11 anos despois nunca pode resultarche indiferente. Naqueles anos pasaron moitas cousas que deixaron tatuaxes no pensamento (eses non se poden quitar de ningunha maneira). Primeiro comprar unhas pastas de te nas monxas benedictinas de San Pelayo. As que dan a Quintana e teñen a entrada pola parte de atras, pasando o Modus Vivendi e xusto enfrente de onde estivo o primeiro FucoLois. O Paco e o Lois colleran o traspaso duns madrileños que eu coñecin que foron os que montaron o pub que agora esta pechado. Logo sentarse na Rua Nova nun sitio de sempre, O Rhin, e mentras miras para a igrexa de Salome e tomas as pastas con un cafe con leite ver como pasa a xente. Vivin seis anos nesas ruas e coñezo a linguaxe das pedras igual que as badaladas da campana da catedral, A Berenguela, que agora xa non sona. Ti queriaslle a todo eso: Os Porches, a vella Reixa na que a suciedade campaba sin rubor, O Metro do vello comunista, O Rhin, a tenda da velliña na rua Xelmirez antes da tenda progre da Aurichu (vivin tres anos enriba dela), O Galo de Ouro e o seu dono vido de Inglaterra que segun se comentaba era confidente da policia, as birras do Suso, o Entreportas no que a unica empregada era a dona e comiamos aquel peixe rebozado que ainda se me ven hoxe a boca, aquel dracula con retranca que se chamaba Fermin e gobernaba o tetrico Catro Ventos, ... As noites de festa (excesivas a tenor do que se resentian as notas de Estructura de la materia) pasaban polas Galerias Viacambre nas que relucian o Apolo e o Drak Store. Despois habia que baixar para ir o mitico Yohakin (o nome ven de Joaquin o dono que veu torear as festas do Castiñeiriño e quedouse. Montou un bar andalu e logo a primeira discoteca de Compostela). Mais tarde podiase pasar pola oscuridade case absoluta do Maycar para terminar petando na porta do Aquarium (enfrente de Peleteiro). De madrugada o Loan era o primeiro en abrir e si habia cartos (fame seguro que si) podiase compartir un polo asado antes de irse para unha casa que poucas veces era a tua. Escribia Rainer Maria Rilke: Esta e a nostalxia: morar na onda e non ter patria no tempo. E estes son os deseos: dialogos quedos das horas cotidianas coa eternidade. E eso e a vida. Ata que dun onte suba a hora mais solitaria de todas, a que sonrindo, distinta as suas irmas, garde silencio en presencia do eterno. Para rematar esta ollada o pasado (ainda que evitei falar de politica), propoñolles que escoiten a un cantaor flamenco irrepetible. Tomas Pavon era un home raro. Cantaba cando lle parecia e non cando querian os señoritos. Por eso non fixo fortuna. Os homes integros (o nome da especie abarca as mulleres) case nunca fan fortuna.

Outra vez os datos zanxan (deberian facelo) discusions.

La Voz de Galicia do 7 de maio: "El modelo de financiacion autonomica que defiende el presidente de la Generalitat pone en peligro el 25% de los 3.473 millones que recibe Galicia del Fondo de Suficiencia" O 25% de 3.473 millons de euros son 144.465 millons de pesetas. ¿De onde imos quitar eses cartos? E o que sucede cando se poñen os territorios por enriba das persoas e se vai colando sibilinamente a idea de que hai distintas clases de españoles (ou de non españoles). Os ricos viviran mellor e teran mellores servicios e os pobres (Galicia e a segunda que mais euros recibe despois de Andalucia) volveremos emigrar. A resposta de todos e cada un dos galegos deberia ser unanime: todos os españoles temos dereito a disfrutar de servicios publicos da mesma calidade con independencia do lugar no que residamos. Un exemplo en La Voz de Galicia de hoxe: " Un oftalmologo del SERGAS recomienda a un paciente que se opere en la privada para no perder la vista de un ojo". ¿Non me digan que non o teñen claro? Evidentemente non incluo os que non se sinten españoles. Estes teñen unha dificil papeleta pois por coherencia politica deberian obligatoriamente defender a Montilla e decirlle os galegos que compre apretarse o cinturon e vivir con eses millons de euros menos. ¿Como imos conseguir que se teña en conta a dispersion da poboacion e a enorme porcentaxe de vellos que viven na nosa terra? Algo mais atras en La Voz de Galicia: "Touriño desautoriza la relacion con el Estado que plantea Quintana" Veñen tempos de crisis nos que o paro se dispara e en tres meses volatilizase a mitade do superavit das contas do Estado. Os precios van costa arriba co acelerador a fondo. Pero cada vez os nosos politicos teñen mais asesores de libre designacion (mentian cando prometian reducir o numero dos que tiña o goberno Fraga) e viaxan con sequitos de centos de persoas con cargo os presupostos. Subense o sueldo en votacions unanimes mentras a pension minima non cubre o basico e a pension media dos galegos e das mais baixas de España. Pero esto e unha feira de vanidades e o poder ponlle traxe de corte os mais incompetentes. O final pagaran os de sempre. Hai moitos anos (era lector diario de El Pais) alguen escribia un artigo que anda por ai metido nunha carpeta. Se non recordo mal, o titulo era suficientemente expresivo: "O estado de bienestar o estado de las autonomias". Falaba da burocracia que se nos viña enriba e o coste que supoñeria. Eu, que son partidario da Republica Federal Española, nunca imaxinei que chegariamos a este nivel de despilfarro de diñeiro publico e a estas burocracias de politicos profesionales. Como os cartos viñan de Europa e parecian un regalo, uns dirixentes escasos de numen invitabannos a festa permanente e a comportarnos coma se fosemos novos ricos. Pero agora non viran mais euros de Bruselas e deberemos conformarnos co noso. Pero xa ven como tamen se nos quere quitar o que nos corresponde recibir como españoles pobres. Semella que non hai nada que facer pois un pobo inerme esta condenado a ser esclavo de calquera predicador que apareza na TV. E non duden que apareceran profetas que lle botaran a culpa o sistema democratico de todos os desvarios dos que o unico culpable e a nosa clase politica. Decia o filosofo que para rebelarse compre dar un primeiro paso: empezar a decir NON. ¡NON!

Futbol e politica

Como nunca e tarde para tirarse en paracaidas, este martes via xogar o Barcelona (por certo que acertei o resultado e ganei unha porra) mentras escoitaba o pleno pola radio. Si aceptamos que non son devoto de ningunha das duas actividades, a cousa ten o seu merito. Extrañoume que Andres Otero abandonase o comenzo e deixase o seu grupo coa mitade dos efectivos. A verdade que o BNG de Betanzos ten o seu merito, pois sendo irrelevantes as suas decisions desde o punto de vista da gobernabilidade (interpretese esto no sentido no que o digo), termina sendo o protagonista dos debates plenarios. Na medida en que ese protagonismo politico e meritorio para eles, haberia que repartir o demerito entre os demais. A pesar do que poda parecer teñolle aprecio o maratoniano (o feito de selo abrelle moitas portas deste outeiro) e penso que temos moitas mais cousas en comun (intuo que a conciencia e a defensa da clase social a que pertenecemos serviria de exemplo) das que a primeira vista asoman. Ademais penso que e a unica persoa coa que estiven a punto de traspasar os limites que me impuxen cando abrin as portas deste outeiro. Por eso espero, de verdade, que as cousas lle vaian ben. O seu lugar ocupao un rapaz novo e preparado (especificamente preparado diria eu: licenciado en Politicas e especialista en Administracion Local). Eso e bon por principio. Henrique del Rio debera demostrar agora si a preparacion o leva ou non polo camiño axeitado. O test en politica faise cada vez que se poñen as urnas enriba da mesa. Desde o punto de vista politico, teño a sensacion de que o BNG esta perdendo referentes importantes dentro da esquerda local. Sei (teño tantos coñecidos nesa situacion que si fixese unha extrapolacion estadistica dariame unhas porcentaxes escandalosas) que o BNG situou na sua estela a xentes de esquerda (non nacionalistas) que vian na sua mensaxe e nou seu compromiso retazos da doctrina que defenden. Tamen en Betanzos antiguos comunistas e incluso socialistas de esquerda (como sucedeu nas ultimas municipales) apoiaron o BNG. O rumbo do nacionalismo galego fai que ese afan centripeto que tanto favorecia o Bloque se estea convertindo en centrifugo. Iran abandonando ese sistema solar todos os que non comulguen con patrias (termino incompatible ideoloxicamente cun pensamento de esquerdas), himnos e bandeiras para que o final quede mais claro o que de por si e claro: o BNG e un partido (ou agrupacion deles) nacionalista. Ergo, Galicia e unha nacion sin estado e a loita (a contradiccion fundamental marxista) vai dirixida a conseguir ese estado propio. Todo o demais son argumentos que estan colocados nun estante inferior da libreria e non sirven mais que para darlle susutento na medida do posible o que esta enriba. Non se pode negar que outros sectores menos ideoloxizados e unha parte da xuventude seran sectores mais proclives a ese "corpus" ideoloxico que en Cataluña e no Pais Vasco esta en franca recesion. Seguir mimeticamente o camiño de catalans e vascos e un "quiero y no puedo" que produce certo desasosego (a Ricardo Reis produciriallo). Chegase a situacions como a planteda por Cataluña esixindo para eles unha financiacion similar a do Pais Vasco e Navarra (non se lles pode negar que dentro da manifesta insolidaridade teñan a sua parte de razon). Como para Galicia supoñeria perder miles de millons de pesetas, a Xunta mostra o seu desacordo con calquera variacion na financiacion autonomica. ¿E o BNG? ¿Solidarizarase coa pretension catalana de xestionar os seus propios recursos como fai toda nacion que se precie de selo, ou apoiara a Touriño para que Galicia non perda uns cartos imprescindibles que a solidaridade nacional lle garantiza? ¿Calaran os nacionalistas ante o dilema que os poñeria en evidencia nun ou noutro sentido? E absurdo. O Pais Vasco cuns foros medievales unicos en Europa pon na caixa comun (da que cobran as pensions moitos galegos) moito menos diñeiro do que lle corresponderia segundo a sua riqueza: os vascos son os españoles menos solidarios cos galegos. E Cataluña pretende ir polo mesmo camiño. ¿Recordan o que escribin aqui sobre o calado que quedou un fillo de galegos convertido en nacionalista catalan, cando despois de comentarme que estaban cansos de pagar as pensions dos extremeños eu lle dixen que logo tamen estarian cansos de pagar as dos galegos? O sosten ideoloxico fundamental e que son nacions e como nacions queren gastar os seus cartos de fronteiras adentro para que os naturales teñan os mellores servicios que se podan costear: ¿entenden por onde vai o da Axencia Tributaria propia? ¿Que os hospitales extremeños e galegos se resinten?: Ala eles. Como a solidaridade e a igualdade de todos os españoles e un dos pilares basicos no que se ten que sustentar calquera pensamento progresista, a resposta desde a esquerda e evidente. Mal o teñen os nacionalistas galegos: si apoian a Touriño estan defendendo a nacion española e si apoian o nacionalismo catalan axudaran a que Galicia non reciba o que lle corresponde. Por eso costa tanto casar os dous terminos de "nacionalista de esquerdas". (Gustavo Bueno decia o mesmo, en tempos de Alfonso Carlos Comin, de "cristianos por el socialismo"). Ainda que despois de seguir o que Nunca Mais levou consigo e atoparme con colectivos "anarquistas nacionalistas" todo o que poda vir detras e pecado venial. Porque, en moitos casos, se deixamos de lado himnos, bandeiras, fronteiras e inexistentes Reinos de Galicia , queda o que Galicia necesita neste momento: o galeguismo de esquerdas. Pero xa saben que para os nacionalistas galegos os que pensamos desta maneira somos nacionalistas españoles. Porque o home para eles e, en esencia, nacionalista. Rimaba sabiamente outro ¿nacionalista español? que se chamaba Leon Felipe: Sensibles a todo viento y bajo todos los cielos, poetas, nunca cantemos la vida de un mismo pueblo ni la flor de un solo huerto. Que sean todos los pueblos y todos los huertos nuestros. ¿Notan con que facilidade se cola o pensamento internacionalista, gaseoso coma se fose o aire que respiramos?

Alfonsetti: Analise legal I

Deberemos remitirnos a Ley 29/1994 de 24 de noviembre de Arrendamientos Urbanos. Poden consultala aqui. A lei (LEI) que citamos sinala que cando unha persoa fisica ten arrendado un local de negocio e quere prorrogar o contrato ten unha seria de obrigas importantes das que so citaremos duas: 1. Ten que solicitar a prorroga do contrato por un minimo de cinco anos catro meses antes de que finalice o arrendamento. 2. Establecerase unha nova renta a precio de mercado. Pero esa lei ten unha serie de disposicions transitorias que recollen os dereitos que durante un tempo asisten os que teñen un arrendamento antigo. Interesanos a Disposicion Transitoria Tercera (DTT) que trata de "Contratos de arrendamiento de local de negocio celebrados antes del 9 de mayo de 1985". Segun ela: 1. A familia arrendataria ten prorrogado automaticamente o seu contrato ata o 1 de xaneiro de 2015 2. Se o arrendador (o Concello) quere subirlle a renta debera comunicarllo fehacientemente o arrendatario e tera dereito a actualizala aplicandolle o IPC nuns prazos que marca a lei. Si teñen tempo collan o apartado correspondente da norma e apliquenlle os criterios que ali aparecen a unha renta de 100 euros anuales e veran como lle causan risa os resultados numericos que ali saen. Ven logo que o que eran obrigas para o arrendatario na LEI convirtense en dereitos na DTT. Se a familia Pita leva 100 anos co cine, ¿por que se discute que non se lle pode aplicar a DTT?. Por un parrafo que di: "La primera subrogación prevista en los párrafos anteriores no podrá tener lugar cuando ya se hubieran producido en el arrendamiento dos transmisiones de acuerdo con lo previsto ..." A Secretaría do Concello di que este precepto debe aplicarse con efecto retroactivo. A Intervencion sosten que a sua aplicacion e a partir da entrada en vigor da lei o 1 de xaneiro de 1995. O sentido comun indicanos que a vision do Interventor parece ser a correcta. Supoñamos un arriendo feito no 1900 que despois de duas transmisions queda no 1940 en mans dun neto do primeiro inquilino. Agora pensemos en alguen que arrenda o local do lado o 1 de xaneiro de 1985. ¿Como vai concederlle a lei mais prerrogativas o segundo (ten o negocio desde 1985) que o primeiro (teno desde 1940) ? Logo todo parece indicar que a familia Pita ten dereito a manter o arrendamento ata o 2015 pagando algo mais de 100 euros o ano. E si esto e correcto, ¿que supon o 90% da argumentacion de PSOE e BNG?: un folion no que o estruendo efimero parecelles a alguns a Novena de Beethoven. Pero como CxB fixo da transparencia unha norma de comportamento, presentou un rogo no Pleno Extraordinario pasado: "Solicitamos o apoio do Grupo socialista e do Grupo nacionalista para que a Secretaría deste concello elabore un novo informe xuridico no que se dirima si a lexislacion aplicable neste caso e o artigo 34 da Ley 29/1994, de 24 de noviembre, de Arrendamientos Urbanos ou a Disposicion Transitoria Tercera da mesma lei. De non ser concluinte este novo informe, acudirase a servicios xuridicos externos a este Concello." Como o portavoz do Partido Socialista manifestou no mesmo Pleno o seu apoio, e con eso se supera o tercio da Corporacion que a lei esixe, teremos un informe dirimente que nos dira quen ten a razon. CODA: En ausencia do informe da Intervencion e tendo como unico referente os informes do Secretario eu (subraio o de eu) manteria no debate neste outeiro que a decison correcta seguiria sendo indemnizar os arrendatarios e coller a subvencion.

Etiquetas de Technorati: Betanzos,Alfosetti