Corrupcion e partidos politicos

Segun os datos feitos publicos polo Fiscal General del Estado, hai as seguintes causas abertas por corrupcion contra os partidos politicos: 1. PSOE: 264 2. PP : 260 3. Partidos de implantacion local : 67 4. Coalicion Canaria: 43 5. CiU : 30 6. Partido Andalucista: 20 7. GIL : 17 8. Union Mallorquina : 7 9. ERC: 5 10. PNV : 3 11. BNG : 3 12. ANV : 1 13. EA : 1 ............ TOTAL : 730 Supoño que saben que o xeneral o mando da Fiscalia nomeao o Goberno e que el, a sua vez, vai tecendo a sua rede para exercer o control sobre a acusacion publica nos procesos penales. A separacion de poderes e unha coña marinera neste pais. Como os datos poñen a cada un no seu sitio, o Sr. Fiscal non ten mais remedio que decirnos que esa cifra representa solo o 1% dos cargos publicos españoles. ¡Que tomadura de pelo! ¿Ese 1% e pouco como di o Fiscal? Calquera que razone un pouco sabe que a unica maneira de determinar a importancia desa cifra consistiria en facer un estudio comparado para cotexala co que sucede nos paises do noso entorno? ¿Estan o 1% dos cargos publicos franceses, alemans ou ingleses imputados nun proceso xudicial por corrupcion? A cidadania deses paises non o permitiria de ningunha maneira. Se non recordo mal, fai pouco tempo costoulle o posto a unha alto cargo alemana vir no coche oficial a España. Aqui nada. Se na Dictaduro eramos siervos, agora imbeciles. A absoluta falta de respeto pola cidadania e pola verdade e o resumo das noticias que escoitan os que ven os Telediarios. Chama a atencion que nesa carreira tola cara a corrupcion (presunta seica compre escribir) sea o Partido Socialista Obrero Español o que marche de lider destacado. A 64 presuntos corruptos de diferencia nada menos. Se os medios de comunicacion controlados polo Goberno levan oito meses dibuxandonos un PP podrido (non serei eu quen diga que non o esta) e agora os feitos nos din o que nos din, resulta que os estrategas tiraron pedras contra o seu propio tellado. 644 asesores: Se o PP era tan corrupto coma vostedes decian, os datos que nunca minten demostrannos que vostedes sono ainda mais. Pero non pensen que se van preocupar moito desto: embozaranse na capa, esperaran que escampe e a preparar a dramaturxia dunha nova representacion. Saben perfectamente no pais en que viven: desmemoria e anestesia. Habera algo mais despreciable que que alguen, que se arroupa baixo a pelliza de obreiro e socialista, utilice o seu cargo politico para enriquecerse. Pero eso seria se as palabras significase algo. PSOE e hoxe un logotipo: Marketing empresarial. Habera que invertir o razonamento que a clase politica, que non se ruboriza o mais minimo cos datos, utiliza: A maior parte dos politicos son honrados e hai uns cantos que non o son. Terei que escribir unha vez mais o que levo predicando (probabalemente in eremo) durante este tempo: O sistema electoral, a lei de partidos e o mecanismo de financiacion dos sindicatos son xeneradores per se de corrupcion. Este argumento reiterativo queda outra vez avalado polos datos (os feitos e os numeros colocan sempre a cada un no seu sitio). Daquela o sistema e corrupto, ainda que en todas as organizacions haxa xente honesta (supoño que cada vez menos) que pensa que a dedicacion politica e un servicio publico. Entre eles e o resto dos cidadans libres deberiamos poñernos mans a obra para salvar a democracia, pois en lugar de parecernos cada dia algo mais a Francia (por poñer un exemplo), imos camiño do Mexico do PRI ou da Arxentina populista. A min, que desde este Outeiro en mancomun sacho todas as semanas sabendo que a colleita e unha utopia, empeza a rondarme a nausea. E ela e antesala do desalento. Con Franco victorioso, o poeta abandonaba España decindo que o militar se quedaba con todo pero que el ibase coa palabra. ¡Pobre poeta!: Versos contra os fusiles. E un xa vai canso. Moi canso. Exprimido. Casi deshidratado. Liofilizado. Irradiado, vituperado e vacunado contra a gripe A. Pero chantado coma un penedo no cumio deste outeiro: Inamovible. Impermeable. Indestructible. Indivisible. Inmutable. Atomo de Dalton, a fin de contas. Nestas alturas graniticas facemos nosas as Coplas de la defensa de Madrid: Madrid ¡que bien resistes! Madrid ¡que bien resistes! Madrid ¡que bien resistes! mamita mía los bombardeos, los bombardeos De las bombas se ríen de las bombas se ríen de las bombas se ríen mamita mía los madrileños, los madrileños. Porque eles non teñen mais que uniformes e avions, bombas e fusiles e prensa, radio e television. E nos temos a palabra e a razon, a verdade e a etica do noso lado. Con esa pocion maxica de Panoramix somos, a fin de contas, irreductibles. CODA: O marcador da barra lateral vai camiño do 100.000. ¿Non sera ese un sintoma de que nos imos facendo maiores e temos que cambiar de vida?

D. Antonio Chacon

Falando da educacion

Ainda co sabor do cafe e dos dos callos no fondo do paladar, sentome para ler a prensa e, tal e como esta sucedendo nestes ultimos tempos, escribir de corrido sobre o que no momento se me pasa pola cabeza. Admito sin rechistar que se me califique de onanista. Non quero afondar na sensacion de ridiculo que sinto cando leo e escoito as andanzas del armado caballero Rodriguez Zapatero e os seus escuderos. O enorme rubor que me provoca este espectaculo do secuestro do barco animariame, se vivise na Raia, a empadronarme en Portugal. Compre coraxe para, decindose de esquerda, manifestar en publico que se votou por estes cabaleiros. Os nosos gobernantes son ridiculos, logo os que os puxemos ali somolo, si cabe, en maior grado. Nun pai europeo democratico estes incompetentes andarian polo 15% dos votos (quero manter a ilusion de que polo PSOE circulan outro tipo de cidadans). En España triplican esa cifra. Herdanza do franquismo. Deixando claro que a miña sensacion personal e a de sentirme gobernado por adolescentes, pretendo dedicarlle o movemento das miñas neuronas a algo que, o meu entender, mereza a pena. Vostedes sempre poden cambiar de URL e conectarse a outros outeiros. Falabamos hoxe sobre igualdade e educacion publica, un tema sobre o que entenderan un leva reflexionado moito. E cando se reflexiona reposada e dialecticamente sobre unha cuestion, un termina por manexar case todas as variables que influen no fenomeno. A esquerda, a de verdade, partia dun presuposto radical: Cambiar o premisa de "A cada uno segun su trabajo" (e decir, capitalismo) por "A cada uno segun sus necesidades"(socialismo real, tamen chamado comunismo). O fracaso estrepitoso ven determinado non so pola pouca consistencia do planteamento teorico, senon e sobre todo polo feito de que o control do poder creou unhas novas clases dirixentes non moi distintas daquela burguesia (ou aristocracia) a que supostamente se combatia. A premisa anarquista de que compre cambiar o home antes de cambiar a sociedade (que eu redacto coma que "Non poden existir sociedades libres se os homes que as integran non o son") e un axioma incuestionable. A esquerda europea (a receta non e valida para outros contextos xeograficos) movese hoxe cun planteamento teorico distinto: A cada un segun o seu traballo sempre e cando teñamos todos garantizadas unha serie de prestacions que nos permitan vivir dignamente. E hai tres prestacions esenciales: Educacion, sanidade e seguridade. Diselle Estado de bienestar. Teño que deixalo. Publico e logo sigo coa disertacion, pois teño deixado cousas polo medio que despois envellecen sin ver a luz. E eu, xa o teño dito moitas veces, escribo tamen para min. Para gardar as miñas inquidedanzas e logo, tendoas a man, vivir eses momentos de nostalxia que tanto nos din da insoportable levedad del ser. ¡Vemonos!

Flamenco

J era un inxenieiro andaluz co que compartin tardes de mili e cerveza en Tenerife. Fai desto 30 anos. Tiñamos moito en comun, pero diferenciabamonos nunha cuestion esencial: el cantaba moi ben. Recordo aquela do que iba sempre a pe e via pasar os señoritos a cabalo. Invitaba a pel a ser de galiña. Un dia, falando da miña ignorancia e falta de criterio sobre o flamenco, dixome: "Empieza por los Pavon"

Amalia Rodrigues: Uma casa portuguesa

Estadullo

Acabo de sentarme co cafe diante para ler a prensa e e os comentarios dos contertulios. Pasoume algo extraño: Lin o que eu mesmo escribira coma se fose cousa doutro. Empezo a sentireme travestido cando escribo coma o fixen onte pola noite. Alleo: Coma se o escribise por compromiso. E eso non pode ser. Tanto a referencia o documental de Flaherty coma o prurito de ter lido a Manuel Sacristan parecenme dunha pedanteria insufrible. Volvo escribir coa directa posta, convertindo en dixital todo o que se me pasa pola cabeza. E eso non pode ser. Pero non todo son desventaxas: Acaban de virseme a cabeza dous recordos que me fan esta sobremesa moito mais agradable. 1. Meu pai decindome "Colle a corda e afua no estadullo de diante", despois de tirarme a corda por enriba do carro do pais cargado de toxos. 2. O poema de Ramon Cabanillas ("Meu carriño") cantado por Miro Casabella. E dille os irmáns que atopes que nas mans dun home enteiro o estadullo carreteiro non lle ten medo ó fusil. Debia ser alo polo 1970 ou 1971, cando o Grupo de teatro Valle-Inclan de Escairon (que daquela probablemente xa tivese por nome Os Irmandiños), andaba de xira con "A revolta" de Mariñas del Valle (recordo especialmente Allariz). Sonaba de fondo a cancion de Miro Casabella mentras un se iba cara o publico tratando de decir cos xestos "¡Erguete pobo galego!". ¡Lévame por onde escoite a fala doce e sentida entre bicos deprendida no colo de miña nai! ¡Que botados pra diante eramos os de Escairon! Non me explico como non acabamos todos presos.

IBI

Parece que estou condenado a sachar neste pedregal en mancomun. Algunha xente, coa que un leva vivido moito, dictamina que o compromiso que toca hoxe e seguir berrando verdades coma estadullos desde este Outeiro. Dis que estas canso, que che parece que o Outeiro xa cumpliu a sua mision e que agora son outros os que teñen que tomar o relevo. No caso de que ainda queden homes libres (enteiros rimaba Cabanillas acertadamente: son enteiros os que non estan capados). Intelectualmente, claro. Asi que toca ser un Home de Aran, querido profesor Sacristan. Sachar sin levar nada para a casa e duro. Compre ter a coraxe dun maratoniano. Sobre todo cando un ten archivados na pituitaria os aromas daquelas arcas de carballo (centenario polo ancho das tablas) cheas de centeo e coas mazas repartidas por enriba. Chegaronme hoxe os extractos bancarios dos impostos municipales que a Diputacion xestiona. Os meus bens limitanse a ser copropietario dun piso de 92 metros cuadrados con plaza de garaxe anexa, e tres pedazos de terra os que se accede por unha servidume de pe (camiño de medio metros de ancho). Un dia escribirei sobre esas leiras que na escritura figuran con razon coma indivisibles. Asi que collin os recibos recenchegados do 2009 e xunteinos cos do 2008. E como as matematicas se me dan ben ... Ben 2008 (euros) 2009 (euros) Variacion (%) Piso 272,52 307,54 12,85 Garaxe 36,21 39,11 8,00 Leiras 1,01 1,88 86,14 TOTAL 309,74 348,53 12,52 Nuns tempos nos que estamos en deflacion (os ben e servicios costan hoxe menos que hai uns meses) que os  meus impostos municipales suban un 12,52% e un atraco. ¿Quen pensaron que iba pagar as sentencias, as audiencias, as desavenencias e as ocurrencias dos que nos gobernaron e gobernan? Cando un concello esta integrado maioritariamente por cidadans, os concelleiros saben que son empregados o servicio desa cidadania que e a que lle paga os soldos. Cando esto non sucede, os concelleiros acaban convertindose en aprendices de cacique. En repartidores de prebendas que terminan por confundir os dereitos dos cidadans con magnanimas concesions da autoridade. Por non falar da corrupcion, inherente a este sistema electoral, que todos os dias ocupa as primeiras paxinas. E cando os homes libres (cada vez teño mais claro que o sexo femenino predomina no colectivo) pedimos contas todo o mundo cala. Por eso hai que berrar mais forte desde o Outeiro: ¿Por que me suben vostede os impostos un 12, 52% sin decirme nada, señores da Corporacion Municipal? ¿Onde vai parar eses 40 euros, señores do Grupo de Goberno? Eu teño dereito a saber o que vostedes fan cos meus cartos e vostedes a obriga de rendirme contas. ... Silencio. ... Tiramos un muro e agora xa se estan encofrando os cementos dun novo. Omerta. Oscuridade. Opacidade. Collan os seus recibos e boten contas. ¡Si cadra poderiamos facer algo para que ninguen dispoña dos nosos cartos sin o noso consentemento! Ou si eso lles parece demasiado botado para diante, ¡o mellor poderiamos pedir que nos desen unha explicacion! ¿Recordan que hai un par de anos nos movilizamos para que as explicacions se nos desen sin ter que pedilas? E fomos case 1.500. Iba ser un Concello con paredes de cristal. Non pode existir unha sociedade libre se non hai homes e mulleres que o sexan. Non e posible. ANEXO: Como non sigo os avatares da vida municipal, poderia ter sucedido que alguen presentase unha mocion solicitando que o Goberno Municipal rebaixase o coeficiente que se lle aplica a valoracion catastral que, segun creo, e competencia de Facenda. Considerese nese caso que onde decia Corporacion Municipal digo este ou aquel Grupo Municipal.

Etiquetas de Technorati: concello de Betanzos,blancolexitimo